Czy kiedykolwiek myślałeś, że król Dawid może być dobrym nauczycielem modlitwy? Jeśli przeczytasz Księgę Psalmów, odkryjesz, jak wiele możemy się nauczyć ze sposobu, w jaki się modlił. Sposób, w jaki postrzegał i traktował Boga oraz sposób, w jaki widział siebie w Jego oczach, to dwa elementy, które możemy zaobserwować w modlitwach Dawida.
Gdybyśmy modlili się tak jak on, moglibyśmy mieć taką samą więź z Bogiem, jaką on miał. Poniżej znajdziesz kilka cech modlitwy Dawida, które mogą pobłogosławić nasze życie duchowe.
Uczciwość
Kiedy Dawid mówi w Psalmach o Bogu, robi to z całego serca. Jego słowa pochodzą z intensywnego uczucia, czy to strachu, smutku czy frustracji. Nie miało znaczenia, jak się czuł — Dawid zaakceptował to uczucie i wybrał wielbienie Boga nawet w takiej sytuacji. Zamiast starannie dobierać słowa lub cenzurować siebie, David podzielił się wszystkim, co czuł, z godną pozazdroszczenia szczerością. Czuł się wystarczająco blisko, wystarczająco komfortowo, by ujawnić sekrety serca swojego najlepszego przyjaciela. Po prostu wiedział, że Bóg może w każdej chwili poradzić sobie z każdym uczuciem. szczegóły na ten temat
„Dlatego mówię Bogu, Moja Skało:„ Dlaczego na mnie patrzysz? Dlaczego mam chodzić w smutku pod naporem wroga?» To tak, jakby moje kości zostały złamane mieczem, kiedy moi wrogowie szydzili ze mnie i powiedziałem: Gdzie jest twój Bóg? ”(Psalm 42: 9-10)
Proś o odwagę
Dawid często prosił Boga o wiele rzeczy. Niezależnie od tego, czy żądał siły, pocieszenia, czy przebaczenia grzechów, jego lista zawsze była długa. I nigdy nie wahał się poprosić o wszystko, czego potrzebował. Miał całkowitą pewność, że da mu to, o co poprosi Bóg. „Panie, wysłuchaj mojej modlitwy, uczynionej nieudawanymi ustami! Niech moja sprawiedliwość zostanie ogłoszona przed Tobą […] Wołam do Ciebie, Boże, Ty mnie wysłuchasz, Boże.
Dawid modlił się żarliwie, ponieważ wiedział, jak wyjątkowy jest w oczach Boga. Wiedział, że Bóg kocha go niezmiernie, że słucha każdego słowa i daje mu wszystko, czego potrzebuje. W Psalmie 4:3 mówi: „Wiedz, że Pan wybrał człowieka, którego miłuje: Pan wysłuchuje, kiedy do niego wołam”. To jest świadectwo całkowitego zaufania Bogu.
Potwierdzając naturę Boga
Oprócz tego, że Dawid prosił Boga o działanie, wybrał te wymagania, które potwierdzały moc, którą Bóg wypełni. Okazuje wiarę w charakter i naturę Boga, która budzi nadzieję w jego modlitwach. Taka postawa podnosi jego prośby ze stanu żądania lub rozpaczliwego krzyku do stanu ufności i pewności spełnienia. Dawid zaczyna słowami: „W Tobie, Panie, wznoszę moją duszę, abym nie był zawstydzony, aby moi wrogowie radowali się mną” i kończy: „Wszyscy, którzy ufają Tobie, nie zawstydzą się. ” (Psalm 23: 1-3)
Chwała Bogu
Dzięki modlitwom i dzieleniu się uczuciami możemy zobaczyć wyraźny dowód jego miłości do Boga w słowach uwielbienia i chwały dla Niego. Dawid był pełen czci i zdumienia przed Bogiem, uczuć, których nie wahał się wyrazić: „Będę Cię chwalił wśród narodów, Panie! będę o was śpiewał wśród narodów. Bo twoje miłosierdzie jest wielkie ku niebiosom, a twoja wierność aż do obłoków ”.
Dawid czci także Boga i Jego charakter: „Pan jest miłosierny i łaskawy, nieskory do gniewu i obfity w miłosierdziu” (Psalm 145:8). „Nie ukryje nas przed naszymi nieprawościami ani nie ukarze nas według naszych winy”. Należy zauważyć, że Dawid pomija tę część, w której prosi Boga o wyrozumiałość i idzie bezpośrednio, aby Go chwalić za to, że już jest. Po prostu wierzy, że otrzyma przebaczenie i posuwa się tak daleko, że Go za to wychwala.
Podczas gdy David przeżywa chwile psychicznego zmęczenia i frustracji, nie pozwala się przytłoczyć tymi emocjami, ale postanawia mówić za siebie. Zachęca swoje serce i umysł do dalszego zaufania Bogu i nieustannego dziękowania Mu. Wspomniany werset, w którym Dawid wyraził przed Bogiem wszystkie uczucia swego serca, nie jest jedynym w swoim rodzaju. W szeregu wersetów próbuje sobie radzić: „Dlaczego smucicie się dusze i jęczycie we mnie? Zaufaj Bogu, bo znowu będę Go chwalił; On jest moim zbawieniem i moim Bogiem ”. (Psalm 42:11)
W rozdziale 103 zachęca swoją duszę, by pamiętała o Jego dobroci: „Błogosławcie, dusze, Pana i nie zapominajcie o żadnym z Jego dobrych uczynków. Przebacza wszystkie twoje niegodziwości, leczy wszystkie twoje choroby ”. (Psalm 103: 2-3).
Nie trać nadziei
Nie wszystkie modlitwy Dawida zostały natychmiast wysłuchane i widzimy to w wypowiedziach, które wygłasza w oczekiwaniu na Niego. Ale zamiast poddawać się, gdy nic się nie zmieniło, David nadal wierzył i powtarzał, że wciąż jest nadzieja. „O, gdybym nie widział dobroci Pana w ziemi żyjących!” Ufaj Panu! Bądź silny, umacniaj swoje serce i ufaj Panu!” (Psalm 27:13-14)
To jest prawdziwy przykład dojrzałej wiary – oczekiwać i mieć pewność, że Bóg będzie działał, nawet jeśli jeszcze nie widzisz na to żadnych dowodów. Dawid wykazywał taki charakter i zachęcał go do wzrastania za każdym razem, gdy potwierdzał swoją wierność Bogu.
O co w tym wszystkim chodzi?
Zapamiętaj to: Dawid nie odpoczywał na wakacjach, kiedy pisał te wszystkie słowa. Wręcz przeciwnie, nie był jeszcze królem, ale był ścigany przez króla Saula i jego armię. Ukrywał się na pustyni, aby nie zostać zabitym. Dawid mógł z łatwością winić Boga za swoją sytuację. Mógł być zdezorientowany i mógł kwestionować, czy Bóg naprawdę go kocha, czy nie, albo dlaczego go ukarał. Ale co ciekawe, nigdy nie wątpił, że Bóg jest z nim i jaka jest jego wartość w Jego oczach.
Opinie
There are no reviews yet.